Το προηγούμενο σαββατοκύριακο η χάρη μου έφτασε ως το Εδιμβούργο. Ήταν ακριβώς όπως το φανταζόμουν, μουντό, σκοτεινό, τρομαχτικό, βαρύ κι ασήκωτο και το πιο κρύο μέρος ever. Πέρασα δυο μέρες φορώντας ένα τεράστιο φούτερ του πανεπιστημίου (και άπειρα t-shirt κάτω από αυτό), ένα ακόμα πιο τεράστιο κασκόλ κι ένα σκουφί που με έκανε να μοιάζω με Στρουμφ. Επειδή ήταν του Αγίου Ανδρέα (βοήθειά μας), όλοι ήταν έξω. Στη μέση της πόλης έχουν στήσει ένα λούνα παρκ και μια αγορά με χριστουγεννιάτικα μπιχλιμπίδια και φαγητά (ζεστό κρασί με κανέλλα, γερμανικά λουκάνικα κι άλλα τέτοια αμαρτωλά). Είχε πολύ γέλιο γιατί όλα τα μωρά και τα παιδάκια ήταν σαν υπνωτισμένα απ'τα πολύχρωμα φώτα και τα ζαχαρωτά.Στο hostel που μείναμε έγινε ένα μπέρδεμα και μας έβαλαν σε ένα δωμάτιο που ήδη έμεναν 2 άτομα. Φάγαμε μια ελαφριά φρίκη όταν είδαμε τα τεράστια παπούτσια τους και 2 σπρέι για μαλλιά (σε φούξια και μπλε ελεκτρίκ αντίστοιχα) στα σκουπίδια. Περιμέναμε να δούμε τίποτα τύπους βγαλμένους απ'το Trainspotting, αλλά εντέλει κανείς δε μας σκότωσε/έκανε ένεση ηρωίνης στον ύπνο μας.
Επίσης στην εκδρομή πρέπει να ήταν μαζί μας και κάποιο ανήψι του Μητσοτάκη, γιατί στο γυρισμό είχαν γίνει ΔΥΟ ατυχήματα στο δρόμο και κάναμε 8 ώρες να γυρίσουμε, αντί για 5. Η ώρα πέρασε με ατελείωτους ύπνους και δυο ταινίες απανωτές, το Hairspray και το Hoodwinked, ένα απίστευτα σουρεάλ καρτούν που δεν φάνηκε να αρέσει σε κανέναν άλλο.
Άσχετο: μ'αρέσει πάρα πολύ που συνδέω καταστάσεις και μέρη με μουσικές. Την προηγούμενη εβδομάδα για κάποιο ανεξήγητο λόγο κόλλησα με τους Pulp, οπότε τώρα κάθε φορά που τους ακούω (συνέχεια) μου έρχονται στο δρόμο οι σκοτεινοί δρόμοι του 'Εντινμπραααα. Ό,τι να'ναι δηλαδή.
